Doña Elvira zaczęła mnie obrażać, ale ja cały czas patrzyłem na Ricarda.
„A to dziecko?” – zapytałem. „Chcesz, żebym uwierzył, że ono też jest twoje?”
Kobieta straciła kolor.
Ricardo cofnął się o krok.
-Bądź cicho.
—Nie. Sześć lat temu to ty płakałaś w klinice w Polanco, kiedy lekarz powiedział ci, że twoje szanse na posiadanie dzieci są prawie zerowe. Czy już zapomniałaś?
Na dziedzińcu zapadła cisza.
Doña Elvira spojrzała na dziecko. Potem na kobietę. Potem na Ricarda.
Ale jego kłamstwo już mnie nie obchodziło. Obchodził mnie Mateo.
„Daj mi klucz do tego łańcucha” – rozkazałem.
Nikt się nie ruszył.
Wtedy krzyknęłam tak głośno, że nawet sąsiedzi wyjrzeli:
—Klucz!
Kobieta zadrżała i rzuciła ją we mnie.
Kiedy uwolniłam Mateo, mój syn mnie nie przytulił. Drapał mnie, gryzł w rękaw i próbował uciec. Owinęłam go kurtką i niosłam. Ważył mniej niż torba na zakupy.
Wychodząc z domu, Doña Elvira krzyknęła:
—Zabierz swoje zwierzę, ale po nic nie wracaj!
Zatrzymałem się przy drzwiach.
Nie odpowiedziałem.
Patrzyłam tylko na dom, firmę, męża, jego kochankę i dziecko, którego kłamstwo właśnie legło w gruzach.
I wiedziałem, że jeszcze nic nie widzieli.
Nie mogli sobie wyobrazić, co się wydarzy…
CZĘŚĆ 2
