Camila też.
A ona stała tam, ze skrzyżowanymi ramionami, wpatrując się w sukienkę w basenie, jakby wyrzuciła serwetkę.
—Camila, powiedz mi, że tego nie zrobiłaś — powiedziałem do niej.
Wzruszyła ramionami.
— Daj spokój, Santiago. Nie przesadzaj. To była tylko woda.
Natalia parsknęła śmiechem.
—Tylko woda? To moja suknia ślubna.
„No to wyjmij to” – powiedziała Camila. „Skoro tak ci zależy, to wejdź do środka”.
Jeden z moich kuzynów zamarł. Mama, która na początku wydawała się zdezorientowana, zakryła usta dłonią. Tata wyszeptał moje imię, jakby prosił mnie, żebym się uspokoił, zanim cokolwiek powiem.
Ale było już za późno.
—Przeproś go—rozkazałem Camili.
Zmarszczyła brwi, urażona.
—Ja? Dlaczego? To ona strasznie na mnie krzyczała.
—Bo właśnie zniszczyłeś sukienkę mojej żony.
„Twoja żona nadal jest tu nikim” – odpowiedział.
Ta cisza była gorsza niż jakikolwiek krzyk.
Natalia na chwilę przestała płakać. Spojrzała na mnie, jakby to zdanie zraniło ją bardziej niż widok sukienki powoli tonącej pod chlorowaną wodą.
Moja mama zareagowała późno.
—Camila, nie gadaj głupot.
„To prawda” – upierała się. „Wszyscy musieliśmy znosić jej miny ofiary, odkąd się pojawiła. Nikt nie może żartować, bo ta młoda dama się załamie”.
Podeszłam do krawędzi basenu i wyciągnęłam sukienkę najmocniej, jak potrafiłam. Była niewiarygodnie ciężka. Woda kapała mi na buty. Natalia się nie zbliżała. Wyglądała na taką, która bała się jej dotknąć, jakby to oznaczało, że musi zaakceptować, że to wszystko jest prawdziwe.
Moja mama próbowała ją uspokoić.
